Beste Marina en Gideon,

Mijn man en ik hebben drie kinderen en zijn het over bijna niets eens als het om opvoeding gaat. Ik ben strenger; ik hou van vaste tijden, regels en, als er dingen niet goed gaan, ook van consequenties. Hij is de gezellige vader; alles mag en als ik net “nee” heb gezegd, zegt hij twee minuten later “ja”. De kinderen hebben dit natuurlijk door en spelen het slim uit. Mijn man vindt dat ik te streng ben. Ik vind dat hij te slap is. We zeggen dat, als we weer eens een meningsverschil hebben, ook gewoon hardop, met de kinderen in de buurt.

Ik maak me zorgen over de boodschap die de kinderen meekrijgen. Maar ik maak me eigenlijk nog meer zorgen over ons.

Marieke

Dag Marieke,

Die laatste zin van je brief verdient een applaus. Niet omdat het een mooie afsluiter is, maar omdat je precies de juiste prioriteit benoemt. De kinderen overleven jullie opvoedverschillen wel. Kinderen zijn daarin verrassend robuust. Wat ze minder goed overleven is twee ouders die structureel tegenover elkaar staan.

Laten we eerlijk zijn: er zijn geen ouders op deze aarde die de opvoeding helemaal perfect doen. Iedereen is een combinatie van zijn eigen opvoeding, zijn temperament, zijn angsten en zijn goede bedoelingen. Jij bent strenger omdat je weet wat structuur een kind biedt. Jouw man is losser omdat hij waarschijnlijk weet wat vrijheid een kind geeft. Jullie hebben allebei een punt en dat maakt het zo frustrerend.

Het probleem is niet het verschil in stijl. Een beetje verschil is zelfs gezond; kinderen leren daardoor dat mensen anders zijn en dat de wereld niet één antwoord heeft. Jullie probleem is het gebrek aan een gedeeld front en het feit dat jullie het uitvechten waar de kinderen bij zijn.

Kinderen die ouders tegen elkaar kunnen uitspelen, doen dat niet uit manipulatie maar uit overleven. Ze zoeken de weg van de minste weerstand. Dat is slim, niet stout. Maar het betekent wel dat jullie een gezamenlijke basis moeten vinden, ook al verschilt de uitvoering.

Wat we aanraden: trek tijd uit om het samen rustig te hebben over de drie of vier punten waar jullie het meest over botsen. Niet om het eens te worden over alles — dat gaat toch niet lukken — maar om de absolute ankerpunten vast te stellen. Bedtijd. Schermtijd. Consequenties bij liegen. Wat die ook zijn: als één van jullie “nee” heeft gezegd, is het nee. Dat is de enige afspraak die echt telt. En dit gesprek doen jullie natuurlijk buiten gehoorafstand van de kinderen.

En het hardop bekritiseren van elkaar waar de kinderen bij zijn? Dat stoppen jullie per direct. Niet omdat je je mond moet houden over je frustratie, die mag er zijn, maar omdat kinderen die hun ouders elkaar zien afkraken een les meekrijgen over hoe je met mensen omgaat die je liefhebt. Die les wil je niet geven.

Marina & Gideon