Hallo Marina en Gideon,

Ik durf dit bijna niet op te schrijven.
Maar ik voel me soms meer moeder dan partner.

We hebben twee kinderen van 6 en 9.
En mijn derde “kind”… dat is dan mijn partner.

Ik hou van hem.
Echt waar.
Hij is warm, grappig, lief.
Maar hij overziet niets.
Niks blijft hangen.
Agenda-afspraken, verjaardagen, schoolspullen.
Alles belandt bij mij.

Een voorbeeld:
Afgelopen maand had onze zoon zijn spreekbeurt.
Ik had alles klaargezet.
Ik had mijn partner gevraagd: “Denk je er donderdag aan hem op tijd weg te brengen?”
Hij zei: “Ja, natuurlijk.”

Donderdag.
Hij had het helemaal vergeten.
Ze kwamen te laat.
Onze zoon verdrietig.
Ik boos.
Hij schuldig.

Daarna begonnen de verwijten.

Ik vroeg: “Hoe kan je dit vergeten?”
Hij zei: “Ik probeer echt. Maar ik kan niet dingen onthouden zoals jij.”

En daarna voelde ik me weer de ‘projectmanager’ van ons gezin.
En eerlijk?
Ik ben moe.

Hoe komen we hier samen uit zonder dat ik de politieagent ben en hij het kind?

Liefs,
Renske

Lieve Renske,

We horen dit zó vaak dat we er bijna een stoel voor hebben gereserveerd aan onze keukentafel.

En we gaan iets duidelijk zeggen:

Jij bent niet zijn moeder.
Hij is niet jouw kind.
Maar jullie systeem duwt jullie in die rollen.

Niet expres.
Niet bewust.
Maar door gewoonte.

Jij vult op.
Hij leunt.
Jij plant.
Hij vertrouwt.
Jij ziet alles.
Hij ziet jou.

Dat is niet onwil.
Dat is dynamiek.

Stop met redden voordat hij valt
Niet omdat je hard moet zijn.
Maar omdat je ruimte moet maken.

Dit gaat helpen: eigenaarschap per taak

Hij krijgt één taak.
Helemaal van hem.
Met eigen reminder.
Eigen planning.
Eigen uitvoering.

Jij bent niet de back-up.
Jij bent niet de controlekamer.
Jij bent de partner.

Uit elkaar trekken wat van jou is en wat van het systeem is
Zeg tegen hem:

“Ik doe veel omdat ik denk dat het anders misgaat. Maar ik wil een partner, geen leerling.”

En hij kan zeggen:

“Ik wil bijdragen, maar ik moet leren op mijn manier.”

Dat opent ruimte.

Maak het klein. Eén taak. Niet tien.
Bijvoorbeeld:

– Sportspullen.
– Of zwemlessen.
– Of broodtrommels.
– Of verjaardagen.

Maar één ding.

Als dat goed gaat, komt er vanzelf een tweede.

Vier successen. Hoe klein ook.
Niet sarcastisch.
Niet als beloning.
Maar als teamwork.

Zoals:

“Fijn dat je dit hebt opgepakt.”

Het werkt als lijm.

Renske, jij bent geen moeder in jullie relatie.
Je hebt alleen te veel verantwoordelijkheid opgepakt omdat het anders viel.

Dit kun je samen ontleren.
Rustiger.
Lichter.
Met meer ruimte voor jullie als stel.

Vanaf onze keukentafel,
🧡 Marina & Gideon

TIP

Als jullie merken dat de ruzies steeds over het zelfde thema gaan, download dan onze Relatie Inspiratie Gids ‘Relatie Reset’; die staat bol van de praktische tips!