Lieve Marina en Gideon,
Ik heb een vraag waar ik me enorm alleen in voel.
Misschien omdat ik mezelf dan een lastpak voel.
Misschien omdat ik bang ben dat er iets niet goed zit in onze relatie.
Mijn partner kan uren praten over onze relatie.
Hij wil alles uitpluizen.
Als er iets gebeurt, zelfs iets kleins, dan moet dat van hem meteen besproken worden.
Ik wordt onrustig als dat niet gebeurt, zegt hij.
En dan zegt hij dingen als: “Als we dit niet meteen oplossen, dan lijdt onze relatie daar onder.”
In plaats van samen praten word ik hier heel stil van.
Mijn lichaam klapt dicht. Mijn borst wordt strak.
Mijn gedachten verdwijnen. Ik voel me overspoeld.
En dan zeg ik: “Laat me even.”
Daar schrikt hij dan weer van.
Hij voelt zich op dat moment niet gezien, denk ik.
Hij hoort het als afstand en wordt dan nóg dwingender.
Ik voel me dan op mijn beurt beklemd.
En daarmee begint een vicieuze cirkel.
Ik houd ontzettend van hem en ik wil echt niet weg uit deze relatie.
Ik wil alleen niet op elk moment een diep gesprek.
Wat is hier aan de hand?
En hoe kunnen we samen over onze relatie praten zonder dat er meteen een enorme druk op staat?
Liefs,
Sanne
Lieve Sanne,
Je brief is een mooie beschrijving van wat er in veel relaties gebeurt.
Twee zenuwstelsels die allebei reageren.
Allebei met liefde. Allebei op eigen manier.
Jouw partner duikt het gesprek in zoals iemand die ziet dat er een lekkage is.
Hij wil voorkomen dat het water gaat stromen. Hij denkt dat praten repareren is.
En dat stiltes gevaar zijn. Dit is zijn ‘overlevingsknop’ als het spannend wordt.
Jij doet het tegenovergestelde.
Niet omdat je niet wil praten.
Maar omdat jouw lichaam een andere overlevingsknop heeft.
Jij trekt je terug zodat je niet verzuipt in je emoties.
Dat is geen afwijzing. Dat is jouw manier van zelfbescherming.
En precies daar ontmoeten jullie elkaar niet.
Het goede nieuws: jullie kunnen dat leren.
Maak een “pauzekalender”
Klinkt misschien gek.
Maar het helpt enorm.
– Jij zegt: “Ik wil hierover praten. Maar niet nu. Ik wil het morgen om 20:00 doen.”
– Hij zegt: “Dank je dat je een tijd noemt. Dat maakt het voor mij veilig.”
Het woord “zo meteen” is jullie vijand.
Het woord “wanneer” is jullie bondgenoot.
Vertel elkaar wat er in die paar minuten gebeurt
Niet het hele leven.
Alleen de binnenkant.
Jij:
“Als jij meteen, tijdens of direct na een ruzie wilt praten, krijg ik een soort kortsluiting. Mijn lichaam moet even landen.”
Hij:
“Als jij wegloopt, denk ik dat ik het alleen moet doen. Daarom word ik dringender.”
Deze zinnen zijn bruggetjes.
Je hoeft niet meteen een vierbaanssnelweg te bouwen.
Gebruik een vast openingsritueel
Als het tijd is voor het gesprek, doe iets wat het lichaam voorbereidt.
Een thee erbij.
Een warmteknuffel van een halve minuut.
Of een zinnetje als:
“We zijn aan dezelfde kant, toch?”
Het helpt het alarmsysteem te kalmeren.
En vooral:
Val niet in de valkuil dat jullie elkaar gaan zien als ’tegenstanders’ Jullie zijn juist één team.
Hij brengt urgentie.
Jij brengt rust.
Samen heb je precies wat nodig is om niet te verdrinken en niet te verstillen.
Jullie zitten niet vast.
Jullie ritme moet alleen nog afgestemd worden.
En dat is iets wat jullie kunnen.
Dat lezen we tussen elke regel van je brief.
🧡 Marina & Gideon
