Lieve Marina en Gideon,

Acht maanden geleden ontdekte ik dat mijn man een verhouding heeft gehad. Geen one-night-stand maar een relatie van bijna een jaar, met iemand die ik ken. Hij heeft het zelf opgebiecht, zei dat hij ermee wilde stoppen en dat hij niet zonder mij kon. Ik ben gebleven. We gaan naar therapie. Maar eerlijk gezegd weet ik nog steeds niet of ik de juiste keuze heb gemaakt.

Overdag gaat het soms best. Dan denk ik: dit kan. Maar ’s nachts lig ik te malen. Ik stel me van alles voor. Ik check zijn telefoon, wat ik mezelf beloofd had niet te doen. En ik schaam me daarvoor, alsof ik nu degene ben die verkeerd bezig is.

Heeft het zin om samen te blijven na zoiets ingrijpends als vreemdgaan? 

Of zijn we gewoon aan het uitstellen?

Simone

Lieve Simone,

We willen beginnen met iets wat niet genoeg gezegd kan worden: dat jij gebleven bent, betekent niet dat je zwak bent. En dat je twijfelt, betekent niet dat je de verkeerde keuze hebt gemaakt. Beide kunnen tegelijk waar zijn, dat is precies waarom deze situatie zo uitputtend is.

Laten we ook de schaamte over dat telefoon-checken meteen van tafel halen. Die behoefte aan bevestiging is geen bewijs van wantrouwen of controlezucht. Het is een symptoom van een beschadigd veiligheidssysteem. Je brein heeft een schok gekregen. 

Ondanks het feit dat de wereld gewoon door is blijven draaien, weet jij dat jouw wereld nooit meer hetzelfde is. Dat je door het checken van zijn telefoon bewijs zoekt om een beetje zekerheid te krijgen is natuurlijk helemaal niet gek.

Wat we wél willen zeggen: vertrouwen herstelt zich niet door besluiten. Je kunt niet op een ochtend wakker worden en denken: “Zo, ik vertrouw hem nu weer.” Vertrouwen wordt herbouwd door gedrag, zijn gedrag in dit geval. En daar gaat tijd overheen. Maar ook transparantie, beschikbaarheid, het keer op keer laten zien dat hij echt heeft gekozen voor jou. Dat kost maanden. Soms jaren.

Aan onze keukentafel zien we steeds weer dat het meest bepalend voor herstel niet de aard van het bedrog is, maar de kwaliteit van de verantwoording daarna. Heeft hij de verantwoordelijkheid volledig genomen, zonder jouw pijn te minimaliseren? Begrijpt hij waarom het zo pijn doet, of probeert hij het al te snel achter zich te laten? Die vraag is relevanter dan de vraag of jullie “het” wel kunnen overleven.

Het feit dat jij ‘s nachts ligt te malen is geen teken dat de relatietherapie niet werkt. Het is  een teken dat je alles aan het verwerken bent, dat je brein probeert te begrijpen wat er is gebeurd. Het is zwaar werk, het doorvoelen van een rouwproces (want dat is het ook, een rouw om de relatie die je dacht te hebben), maar het is ook noodzakelijk.

Of jullie aan het uitstellen zijn? Dat hangt van één ding af: groeit het vertrouwen, ook al gaat het langzaam? Of staat het stil? Dat is de vraag om over drie maanden aan jezelf te stellen. Niet vandaag.

🧡 Marina & Gideon

PS

Over het malen kun je ook eens dit blog van ons lezen