Beste Marina en Gideon,
De laatste twee jaar zijn zwaar geweest.
Het bedrijf van mijn man groeide explosief, we kregen een tweede kindje.
En ik verloor mijn vader.
We zijn alebei blijven bewegen.
Maar niet meer samen, lijkt het.
Mijn man werkt keihard en hij zegt dat hij het voor ons doet.
Maar ik zie hem verdwijnen. Steeds verder weg. Nog even dan doet het niet meer voor ‘ons’ maar alleen nog voor zichzelf.
Hij zit ’s avonds tot laat achter zijn laptop, in het weekend staat zijn hoofd niet naar ons gezin of familie en vrienden.
En als ik verdrietig ben, lijkt hij niet te weten hoe hij mij het gevoel kan geven dat hij het gemis en de tranen ziet.
Een voorbeeld:
Ik zat laatst te huilen op de bank omdat ik mijn vader miste.
Hij zei: “Je moet wel blijven kijken naar wat we wél hebben.”
En weg was ik.
Ik voelde me niet getroost. Maar meer… weggezet.
Nu voelen we ons allebei alleen in hetzelfde huis.
Hoe vinden we elkaar terug als we zo anders omgaan met stress en verlies?
Liefs,
Caroline
Lieve Caroline,
Wat jullie meemaken, is geen gebrek aan liefde.
Het is een gebrekkige timing van zenuwstelsels.
Jouw systeem rouwt.
Zijn systeem redt.
Jij gaat naar binnen.
Hij gaat naar voren.
Beide zijn manieren om om te gaan met een hart dat pijn heeft.
Zijn werkverslindende energie is geen afstand — het is controle
Als hij geen grip heeft op emoties, zoekt hij grip op cijfers.
Dat voelt veiliger.
Niet omdat jij het niet waard bent.
Maar omdat verdriet hem overweldigt.
Hij loopt dus niet weg van jou.
Hij loopt weg van of uit machteloosheid.
Jij hebt geen troost nodig die repareert — maar troost die aanwezig is
Hier een mini-dialoog die we vaak aanraden:
Jij:
“Ik hoef niet dat je het oplost. Ik wil alleen dat je even bij me blijft.”
Hij:
“Ik vind dit moeilijk, maar ik blijf. Vertel me wat je nu voelt.”
Dat is geen therapie.
Dat is menselijkheid.
Plan twee vaste momenten per week waarin jullie stoppen met “functioneren”
Een kwartiertje.
Met drie vragen:
– Hoe voel je je echt?
– Waar ben je moe van?
– Waar verlang je naar?
Klinkt eenvoudig.
Is revolutionair.
Rouw heeft tijd nodig, maar verbinding heeft momenten nodig
Niet groot.
Niet zwaar.
Soms is troost gewoon een hand op een knie.
Of een kop thee.
Of een zin als:
“Ik mis hem ook in ons leven.”
Caroline, jullie liefde is zichtbaar.
Je rouw ook.
En zijn angst om het verkeerd te doen.
Deze combinatie is niet het einde.
Het is een fase.
Een moeilijke, maar geen blijvende.
Jullie kunnen weer naast elkaar komen.
In plaats van ieder apart.
Vanaf onze keukentafel,
🧡 Marina & Gideon
TIP
Juist voor koppels die elkaar weer willen vinden hebben we de RelatieWeekenden ontwikkeld. Je bent meer dan welkom!
