Selecteer een pagina

School begon te veel op groepstherapie te lijken

Mamma’s pappot

Van mij had er best een vleugje meer ‘mamma’s pappot’ in mogen zitten. Twee zoons die een eigenzinnige beroepskeuze doen: de één bij defensie, de ander droomt van verre landen. Elke keer als er weer afscheid genomen moet worden huil ik dikke tranen met tuiten. Deze keer maakt de jongste het wel heel erg bont: er worden plannen beraamd om een jaar (12 maanden!) naar Nieuw Zeeland af te reizen. Ik zie mezelf over 5 jaar al bij Robert ten Brink op de bank zitten voor ‘love is in the air’…

De stage wordt steeds meer een ‘moetje’; de motivatie moet van ver komen en dit zijn de weken dat ik vooral trots ben op het doorzettingsvermogen van zoonlief. Ook de studie zelf wordt steeds minder aantrekkelijk en op mijn vraag ‘moet je voor dit vak geen boek aanschaffen?’ is het antwoord kort: ‘boek?’

De baan is leuk; de verhalen over nieuwe gerechten, het plezier met collega’s en de leuke gesprekken met baas T. worden enthousiast vertelt. Op de vraag of overstappen naar een opleiding richting horeca dan misschien handiger is, wordt negatief gereageerd. Hij ziet voor zichzelf geen horeca-toekomst. Teveel nadelen. En daarbij; vanaf groep vijf op de basisschool heeft hij gedroomd van ‘meester Mark worden’. Die droom gaat hij niet zo maar opgeven. Achteraf gezien ben ik toeschouwer van een tijdelijke opleving. Er zijn weer opdrachten gelukt en punten behaald. En geen huilbuien van klasgenotes geweest. Al wordt er wel met een schuin oog gekeken naar andere opleidingen, maar wel allemaal binnen het onderwijs. Docent biologie, dát is ook leuk!

Een week later kantelt het optimisme weer: ‘wil ik eigenlijk wel voor de klas staan?’ is de vraag. Werken met kinderen blijkt niet zo zeer het heikele punt te zijn. Maar een baan als leerkracht op een school is misschien niet de juiste keuze… Er wordt een planning gemaakt om open dagen te bezoeken.

‘Je gaat tijdens je studie natuurlijk ook een traject in waar je veel over jezelf nadenkt. Dat doe je individueel maar ook als groep. Daar hebben we speciale lessen over…’ De studente die enthousiast over haar opleiding staat te vertellen raakt bij ons een snaar: groepstherapie! ‘Ik geloof dat ik daar maar aan moet wennen, als ik met kinderen wil werken’ is het gelaten antwoord op mijn onuitgesproken vraag.

 

marina van der wal

Geschreven door admin

Marina van der Wal, puberexpert en gezins- en relatietherapeut. Marina is een ervaren opvoedkundige en runt een praktijk waarin ze ouders met opvoedvragen begeleidt. Ze weet veel van de ontwikkeling van kinderen, van klein tot groot. Marina schreef meerdere succesvolle boeken over kinderen en opvoeden. Ze is vaak in de media. Oh, en ze is zelf moeder van twee kinderen.

We hebben meer blogs geschreven

Kritiek blijft je je hele leven achtervolgen

Kritiek blijft je je hele leven achtervolgen

Vaak hebben mensen het niet eens in de gaten, dat ze je met een goedbedoelde opmerking opzadelen met wéér een portie kritiek. En wat we te vaak vergeten is dat kritiek niet verdwijnt na een nachtje slapen: kritiek blijft je je hele leven achtervolgen.

Lees meer

Ieder mens heeft recht op zijn eigen afwas

Het huilen staat Stefanie* nader dan het lachen. Ze is zo ontzettend moe. En ze is haar luie pubers ook helemaal zat! Als ik tegen haar zeg ‘Ieder mens heeft recht op zijn eigen afwas’, kijkt ze me verbaasd aan.

Lees meer

Ik heb je beste vriendin gevonden

Op het moment dat wie dan ook het woordje ‘gewoon’ gebruikt in een zin om jou advies te geven, mag je van mij hard wegrennen. Als het om opvoeden gaat (en nog heel wat andere zaken in het leven), dan bestaat ‘gewoon’ helemaal niet. Want, als het dan zo ‘gewoon’ is, dan had je het wel gedáán!

Lees meer