Reactie op het artikel, geplaatst op ‘liberale media’. Eerst dit artikel lezen? klik hier!
Natuurlijk heeft Maja Mischke een punt: kinderen die uitblinken in een tak van sport – bij het zeilmeisje kunnen we dit meteen letterlijk nemen – vallen al snel buiten de boot. Ons schoolsysteem is dicht gespijkerd met regels, toetsen en protocollen. Als je daar als leerling buiten valt, dan heb je al snel een probleem.
Dit is inmiddels heel Nederland duidelijk, als het gaat om de zeiltocht rond de wereld van Laura Dekker.
Want dat kunnen we ‘Het Zeilmeisje’ nageven: ze heeft haar PR goed op orde!
Het bekt ook lekker ‘de terreur van de eensgezinde middelmaat’. Want niemand wil tegenwoordig nog middelmatig zijn (zijn wij niet allen unieke mensen!?) en we willen zeker niet onderdrukt worden door welke terreur dan ook. Niet door regels, niet door handhavers. Stel je toch eens voor; onderdrukt en beknot worden in een vrijdenkend land als Nederland!
Waar de schrijfster van dit artikel (helaas) geen aandacht aan besteed, is de grote groep kinderen waarvoor school- en leerplichtregels zijn ontwikkeld. De start van deze regels is niet uit hobbyisme ontstaan maar uit pure noodzaak: schooluitval blijkt elke keer een bron van ellende in het leven van mensen in hun volwassenheid. Een goede basis – waar een diploma voor nodig blijkt te zijn – is het minimale wat hier als antwoord op gegeven kan worden. De ‘startkwalificatie‘ waar zij in haar artikel naar verwijst. Geen weldenkend mens gunt zijn of haar medelanders de terreur van de armoede of het verworden tot beroepssteuntrekker!
Dat de vader gevraagd wordt om over de zorg van de leerplichtambtenaar te praten is vanuit dit gezichtspunt niet meer dan normaal én wenselijk!
Dit is dan ook de reden dat ik het niet eens ben met het artikel van Maja Mischke: er wordt teveel geroepen en te weinig gefundeerd. Er wordt te veel vanuit de emotie gereageerd.
Natuurlijk, we gunnen Laura allemaal haar zo fel begeerde plek in het Guinness Book of Records! Maar we gunnen Laura toch ook allemaal een glorieuze toekomst, na haar zeilavonturen?
Wat automatisch betekent dat er ook aandacht geschonken dient te worden aan de regels die er in dit land – niet zonder goede redenen! – zijn ontwikkeld en worden gehandhaafd als het om onderwijs gaat. Wel op de voor ons als negatief ervaren zaken handhaven, maar niet op de emotioneel gestuurde zaken, is onterecht, oneerlijk en dient de ontwikkeling van kwalitatief onderwijs in Nederland niet.
Maja heeft ook een punt: er is te weinig ruimte voor talenten als het gaat om ontwikkeling. Al zullen (bijvoorbeeld) de voetbal- en danstalenten in Nederland deze mening meteen tegenspreken. Voor hen zijn tal van scholen en mogelijkheden als het gaat om hun algemene- en hun talentontwikkeling. Het zijn dan ook vooral die talentjes, die uniek zijn in dat wat ze doen die tegen al dit onrecht en deze tegenwerking oplopen.
Om voor deze groep ruimte, aandacht, ondersteuning en scholing te vragen, vraagt van ouders en begeleiders veel energie, inzet en: communicatieve vaardigheden. Dit laatste lijkt de vader van het zeilmeisje Laura minder te hebben ontwikkeld, hebben we de afgelopen maanden in de landelijke media kunnen lezen. Dat is onhandig voor hem, elke keer wordt hij weer geconfronteerd met een ogenschijnlijk hard en meedogenloos systeem. Voor Laura is het verdrietig; zij wordt structureel beknot in het ontwikkelen van haar talenten en vaardigheden. Toch lijkt ook zij een aandeel in deze te hebben: het je niet houden aan gemaakte afspraken over het inleveren van huiswerk heeft voor iedere leerling consequenties. Dus ook voor een ondernemend, avontuurlijk talent als zij!
Juist hier liggen de de mogelijkheden om wél voor elkaar te krijgen wat zij wil: in samenwerking met ‘de vijand’ zoeken naar oplossingen en mogelijkheden. Niet bij voorbaat weigeren om te reageren op een verzoek om te komen praten. En ja, dan zul je soms de wijste moeten zijn, als zo’n verzoek op een onhandige wijze wordt gesteld. Als ontvangende partij zul je je moeten aanpassen. Dat is hard. Maar ook een feit. In een maatschappij waar we het individu zelf verantwoordelijk stellen voor ontwikkeling en mogelijkheden, zullen steeds meer mensen tegen eigen onvermogen en gestelde regels aanlopen.
Het er bij de haren bijslepen van Gymnasia en ADD/ADHD-ers is in deze context vreemd: het geeft naar Laura toe een verkeerde en ongewenste voorstelling van zaken. Met het opvoeren van het zeilmeisje als hoofdrolspeelster gaat zij voorbij aan het feit dat wij niet op de hoogte zijn van het feit of zij wel of niet binnen de categorie jongeren valt die kampen met vormen van ADD/ADHD. En laten we wel wezen; daar hebben we ook niets mee te maken!
De discussie rondom Gymnasia heeft ook niets met Laura te maken. Naast het feit dat zij geen Gymnasiast is, heeft deze problematiek recht op haar eigen ruimte in het maatschappelijk debat. Opgevoerd worden als bijrol in een totaal andere discussie hebben de voorvechters van zelfstandige Gymnasia niet verdiend en zal zeker de goede zaak niet dienen!
Wat deze zaken betreft ben ik benieuwd naar de mening van mevrouw Maja Mischke, als het gaat om omgaan met teleurstellingen en de regels die er nu eenmaal zijn.
Ik kan mij namelijk niet voorstellen dat zij uitgaat van een regel-vrije samenleving waarbij ieders wil (eigen) wet is.
Marina van der Wal is samen met Jan Dijkgraaf auteur van het enige echte eerlijke puberopvoedboek (maart 2012) en spreekt & schrijft over opvoeden en onderwijs. Regels en grenzen zijn een terugkerend onderwerp in de door haar gevoerde discussies.
www.marinavanderwal.nl
