Lieve Marina en Gideon,

Mijn man en ik zijn compleet verschillend in hoe we ruzie maken.
Dat wisten we altijd al, maar de laatste jaren wordt het naast duidelijker ook lastiger.

Ik word een donderwolk als ik boos ben en hij verdwijnt in een soort van mist.

Een voorbeeld van vorige maand: ik kwam thuis en zag dat hij de afspraak met de loodgieter opnieuw had verzet zonder het te overleggen.
Ik was moe, geïrriteerd, en ik ging er meteen vol in.
Mijn stem ging omhoog.
Mijn handen gingen meedoen.
Ik hoorde mezelf zeggen: “Waarom beslis jij dit nou weer alleen?!”

Hij deed wat hij altijd doet.
Hij werd stil.
Hij keek naar beneden, knikte een beetje, zei: “Ja… sorry dan.”
Maar dat verplichte woordje ‘sorry’ voelde voor mij niet heel erg gemeend.
Alsof hij hem gaf om mij te stoppen, niet omdat hij mij begreep.

In zo’n situatie word ik nog bozer.
Want als hij niks terugzegt, voel ik me een hysterische vrouw die tegen een muur praat.
En als ik uiteindelijk stilval, zie ik hoe hij de rest van de dag rondloopt alsof hij straf heeft gekregen.

En dat vind ik echt heel erg.

Ik weet dat ik te fel kan zijn.
Hij weet dat hij te snel verdwijnt.
Maar we weten niet hoe we dit patroon doorbreken.

Hoe doen andere stellen dat?
En kunnen wij dit écht leren, of botsen onze persoonlijkheden te veel?

Liefs,
Evelien

Lieve Evelien,

Je beschrijft het prachtig.
Een stille storm en een donderwolk die elkaar kwijt raken.
En geloof ons: jullie verschillen zijn geen ramp.
Ze zijn bijna schoolvoorbeeld-materiaal.

En heel herkenbaar voor heel veel stellen.

Jij bent expressief met al je emoties.
Hij is de beschermende rust (die voor jou niet als rust voelt).
Twee stijlen die vaak botsen, maar óók prachtig kunnen samenwerken als jullie het ritme leren.

Jouw storm is niet het probleem
Je storm zegt eigenlijk:
“Ik wil je bereiken. Ik wil gezien worden. Ik wil samen doen.”
Volume is niet hetzelfde als verwijt.
Het is vaak een uitgereikte hand.

Zijn ‘mist’ is niet het probleem
Zijn mist zegt eigenlijk:
“Ik wil geen schade. Ik wil geen vuur. Ik probeer het veilig te houden.”
Terugtrekken is geen koudheid.
Het is een beschermingsmechanisme.

Samen hebben jullie kortsluiting
Jouw storm maakt hem stiller.
Zijn stilte maakt jou luider.
Jouw volume maakt zijn zenuwbanen bang.
Zijn verdwijnen maakt jouw hart onzeker.

En dan draaien jullie jullie rondjes.
Steeds opnieuw. Tot iemand stopt.
Niet met praten, maar met begrijpen.

Wat helpt bij stellen zoals jullie?

✔️ Las een stopmoment in voordat jij begint.
Een micro-pauze van 10 seconden.
Het geeft jou net genoeg tijd om je storm te bundelen in woorden i.p.v. volume.

✔️ Hij moet leren praten vóórdat hij verdwijnt.
Eén zin is al genoeg.
Bijvoorbeeld:
“Ik hoor je. Ik moet even denken, maar ik ben niet weg.”

Je kunt niet meteen een roman verwachten.
Maar één zin is al een nieuw ritme.

✔️ Kies een vast tijdstip voor moeilijke gesprekken.
Bijvoorbeeld elke dinsdagavond 20:30.
Niet spontaan midden in de chaos.
Jouw storm hoeft dan niet te wachten tot het ontploft.
Zijn mist weet wanneer hij helder moet worden.

Tijdens onze RelatieWeekenden leren we stellen een gesprekstechniek aan waarbij je altijd het advies geven om in een (werk-)week vaste momenten te hebben om dit soort ‘lastige’ gesprekken te voeren. Zonder de emotionele donderwolk en beschermende mist.

✔️ Sluit elk gesprek af met één zin van erkenning.
Klein, simpel, bijna banaal.
Zoals:
“Ik weet dat jij dit niet doet om mij te raken.”
Of:
“Ik waardeer dat jij blijft zitten, ook al vind je dit zwaar.”

Het is de lijm.
Meer dan elke oplossing.

Evelien, wij lezen tussen je regels door dat jullie van elkaar houden.
Dat jullie elkaar willen blijven vinden.
Dat jullie soms botsen omdat jullie elkaar zo belangrijk maken.

Jullie zijn geen mislukte combinatie.
Jullie zijn twee sterke stijlen die nog moeten leren samenwerken.

En ja, dat kunnen jullie.
Echt.

Vanaf onze keukentafel,
🧡 Marina & Gideon