Beste Marina en Gideon,
Mijn vrouw is ambitieus en ik ben heel erg trots op haar; ze is haar dromen echt aan het waarmaken. Maar de prijs die zij (en daarmee onze kinderen en ik) betaalt vind ik hoog; ze werkt ’s avonds, in het weekend en tijdens onze vakanties. Ze is er lichamelijk wel, maar mentaal is ze altijd ergens anders.
Als ik hier iets van zeg, krijg ik te horen dat ze het voor ons doet, voor de financiële zekerheid en voor de toekomst van onze kinderen. En dan voel ik me egoïstisch als ik zeg dat ik haar gewoon mis.
Maar ik mis haar echt. En ik maak me zorgen of dit zo door kan gaan.
Frank
Beste Frank,
Stop met excuses maken voor je eigen gevoel. “Dit klinkt al als klagen”, waarom zou dit klinken als klagen? Jij mist je partner. Dat is geen klagen. Dat is een signaal van een liefdevolle partner.
Nu het lastige stuk: het argument “ik doe het voor ons” is een van de meest effectieve blokkades in dit soort gesprekken, omdat het feitelijk niet onjuist is én tegelijkertijd het echte gesprek ontwijkt. Het antwoord daarop is niet “dat is niet waar”, want dan verval je in een discussie over financiën. Het antwoord is: “Ik weet dat je het voor ons doet. En toch mis ik je. Want beiden kunnen tegelijk waar zijn.”
Overmatig werken heeft, net als veel andere vormen van overmatige inzet, vaak meerdere lagen. Er is de externe laag; de echte druk, de deadlines, de financiële doelen. Maar er is soms ook een interne laag: werk als identiteit, werk als controle, werk als manier om niet stil te hoeven staan bij andere dingen, overdenkingen of gevoelens. Welke van die lagen bij jouw vrouw speelt, dat weten wij natuurlijk niet. En de kans is zomaar aanwezig dat zij zich hier ook niet van bewust is, zolang niemand deze vraag aan haar stelt.
Onderzoek naar werk-privébalans in relaties laat keer op keer zien dat de partner die minder werkt, de sociale en emotionele lasten van de relatie op een oneerlijke manier draagt: meer aanwezig (moeten) zijn bij de kinderen, meer zorg voor de huishouding, meer emotionele beschikbaarheid. Die last wordt zelden benoemd en áls die partner er dan over begint, is de reflex van de werkende partner de jou bekende zin: “Maar ik werk zo hard voor ons allemaal.”
Deze reflex sluit het gesprek af.
Probeer het eens op deze manier: kom niet met de bekende verwijten, maar stel haar eens een concrete vraag. bijvoorbeeld: “Wat zou jij willen dat ik wist over hoe jij je voelt als je zo veel werkt?” En dan: “Dit is hoe ik me voel als jij er niet bent.” Niet als verwijt of boosheid, maar als start van een eerlijk gesprek.
Komen jullie er niet uit, overweeg dan eens om bij ons een RelatieWeekend te boeken. In het kader: dat doen we voor ons gezin!
🧡 Marina & Gideon
