Hoi Marina en Gideon,

Twee jaar geleden is mijn partner vreemdgegaan.
We zijn samen gebleven en we hebben therapie gevolgd.
Hij heeft alles gedaan wat nodig was: openheid, verantwoordelijkheid nemen, geduld.

En toch…
Het zit nog in mijn lichaam.

Ik word niet meer overspoeld door emoties zoals in het begin maar ik word soms overvallen door oude beelden, vragen, spanning. En dan lijkt het alsof we zó snel terugvallen in oud verdriet.

Een voorbeeld:
We zaten laatst in de auto naar vrienden.
Hij zei: “Ik heb echt zin in vanavond.”
Ik voelde opeens een steek.
Hij heeft dat vroeger ook gezegd… op avonden waarvan later bleek dat hij toen al bezig was met haar.

Ik werd stil.
Hij vroeg wat er was. Ik zei: “Laat maar.”
Hij werd gespannen.
Ik werd boos op mezelf.
En toen zaten we daar weer: twee mensen die van elkaar houden, maar verstrikt raken in een geschiedenis die we allebei haten.

Hij zegt soms: “Ik heb alles gedaan wat kan. Wat moet ik nog meer?”
Ik voel me dan schuldig.
En verdrietig.
En bang dat het nooit helemaal rustig wordt in mij.

Is het normaal dat het na jaren nog af en toe terugkomt?
En hoe kunnen we samen die laatste stukken helen?

Liefs,
Mariska

Lieve Mariska,

We gaan je iets vertellen dat veel koppels die een zelfde ervaring hebben, oplucht:

Je bent niet “achterblijverig”. Je bent mens.
Vertrouwen wordt niet herbouwd in maanden of jaren.
Het wordt herbouwd in ervaringen.
En soms is één zinnetje, één geur, één moment genoeg om het alarmsysteem even aan te zetten.

Dat betekent niet dat je partner onveilig is.
Het betekent dat jouw lichaam nog af en toe test:
“Zijn we hier echt veilig?”

Je partner is niet klaar, jullie proces is in de “afbouwfase”
Niet omdat hij iets fout doet. Maar omdat heling tijd nodig heeft.

Hij denkt: “Ik doe alles, waarom helpt het niet?”
Jij denkt: “Waarom voel ik het nog?”

Maar eigenlijk zijn jullie allebei op dezelfde plek:
“We zijn moe van dit verhaal.”

Maak onderscheid tussen herinnering en realiteit
Wanneer de oude pijn opkomt, zeg je tegen hem:

“Dit is een echo. Geen waarschuwing.”

En hij zegt:

“Ik ben hier. Jij bent niet alleen. We zitten samen in dit hoofdstuk.”

Dat breekt de spiraal.

Spreek af wat jullie doen als de pijn onverwachts opduikt
Bijvoorbeeld:

– Jij zegt: “Ik heb een golf.”
– Hij antwoordt: “Oké. Wil je nabijheid of ruimte?”

Niet analyseren.
Niet oplossen.
Alleen maar afstemmen.

Bouw bewust nieuwe ervaringen
Ga samen een weekendje weg.
Bedenk en ontwikkel samen een nieuw ritueel.
Geef vorm aan een nieuwe traditie.

Niet ter compensatie.
Maar zodat er nieuwe herinneringen ontstaan die op de oude gaan liggen als zachte lagen.

Mariska, wij zien twee mensen die keihard werken.
Die elkaar vasthouden.
Die niet opgeven.
Dit ís heling.
Het is geen stappenplan wat je volgt, het is organisch.
Soms stil, soms schokkerig, maar altijd vooruit.

Jullie komen hier samen doorheen.

Vanaf onze keukentafel,
🧡 Marina & Gideon