Kerstavond All You Need Is Love
Eerste kerstdag Sissi
Tweede kerstdag Pippi
De woonkamer warm. Kaarsen aan. Een iets te grote schaal met kerstkransjes op tafel. En op tv die programma’s die je hart zachter maakten. ‘All You Need Is Love’ met huilende herenigingen. Sissi, in haar prachtige jurken, die je doet geloven in eeuwige romantiek. En Pippi Langkous, die vrolijk en eigenwijs laat zien dat jezelf zijn helemaal niet zo vreemd is.
Ik deed een ritje Memory Lane de afgelopen dagen; kerst zoals vroeger met op tv uitvluchten naar zakdoeken-werk rondom de verplichte etentjes, kerkgang en zielige mensen bezoeken. Misschien voelde het toen alsof liefde simpel was. Je hoefde alleen maar te voelen… en dan kwam het wel goed.
Totdat je volwassen wordt.
En nu zit ik naast iemand waarvan ik houdt op de bank. Nog steeds. Maar ergens is dat kerstgevoel ook dunner geworden. Minder vanzelfsprekend. Minder sprookje. Meer leven. En daar zit precies het thema van deze blog. Want die jeugdsentimenten hebben mij, en misschien ook jou, iets prachtigs gegeven. Ze hebben ons laten voelen wat we verlangen in een relatie. Maar ze hebben ons soms ook een loer gedraaid; de dagelijkse werkelijkheid is toch nét iets anders…
Laat me je meenemen langs deze drie kerstklassiekers. En laten we eerlijk kijken naar wat ze ons leerden. En waar ze ons stuk voor stuk een loer hebben gedraaid in onze verwachtingen in de liefde.
All You Need Is Love, of: Het verlangen naar verbinding
All You Need Is Love, of:
Het verlangen naar verbinding
Wie heeft er niet gezeten met kippenvel wanneer geliefden elkaar in dat programma weer in de armen vlogen? Lange afstanden. Grote gebaren. Tranen. Muziek. Een kerst die pas compleet leek als iemand eindelijk thuiskwam in de liefde.
Dat programma heeft in ons iets aangezet. De wens om gezien te worden. Vastgehouden te worden. Te voelen: Wij horen bij elkaar.
Dat verlangen is prachtig. Het is menselijk. Het is liefde in zijn puurste vorm.
Maar dan… het echte leven.
Niet op een podium.
Niet met camera’s.
Niet met kerstlichtjes.
Maar met een vaatwasser vol, kinderen die ruzie maken, werkstress, vermoeidheid. Met die stille ochtenden waarop jullie meer langs elkaar heen leven dan naast elkaar. Met discussies die nergens groots aanvoelen. Eerder klein, irritant en vermoeiend.
Verbinding blijkt niet vanzelf te blijven bestaan. Je kunt elkaar liefhebben en je toch eenzaam voelen in dezelfde kamer. En dat doet pijn. Want diep vanbinnen leeft nog steeds dat All You Need Is Love-kind in jou. Dat kind dat gelooft dat liefde je optilt. Dat het groots mag zijn. En ja… dat verlangen mag er nog steeds zijn.
Alleen vraagt liefde tegenwoordig iets anders van je.
Niet wachten op magie. Maar bewust kiezen om elkaar te zien.
Echt te zien
Sissi of: Het sprookje van romantiek en verwachtingen
Sissi neemt ons mee naar een wereld van jurken, kastelen en liefdes die ‘voor altijd’ leken. Alsof liefde één lange, vloeiende beweging is. Glanzend. Mooi. Bewonderenswaardig.
Veel van ons hebben – zonder dat we het doorhadden – hier onze beelden van romantiek gevormd. Liefde hoort bijzonder te zijn. Aantrekkelijk. Gepassioneerd. En vooral… vanzelfsprekend.
En toen kwam de realiteit.
Geen baljurken.
Geen orkest.
Wel irritaties over wie de kliko langs de weg zet. Gesprekken over geld. Compromissen. Verschillen in karakter die niet charmant bleken, maar vooral ingewikkeld.
Romantiek werd niet altijd vuurwerk. Soms werd het stilte. Soms afstand. Soms de vraag: Is dit het dan?
En ergens voel je schaamte dat het niet zo licht en glinsterend is als vroeger leek. Omdat dat oude beeld nog steeds zachtjes fluistert: liefde hoort bijzonder te voelen.
Maar hier zit iets belangrijks. Je verlangen naar schoonheid in je relatie is niet overdreven. Het zegt iets over je behoefte aan betekenis. Aan intimiteit. Aan warmte. Alleen vraagt de volwassen versie van liefde soms nieuwe vaardigheden. Ruimte maken voor elkaar. Leren praten zonder te overstemmen.
Begrijpen dat romantiek niet verdwijnt…
maar anders gevoed moet worden.
Pippi Langkous, of: De moed om jezelf te zijn
En dan is er Pippi. ‘Ik heb het nog nooit gedaan, maar ik denk dat ik het wel kan…’ Een zin die je niet terug gaat vinden in de boeken en films. En Astrid Lindgren, de oermoeder van Pippi, heeft zich er boos over gemaakt. Want daar ging Pippi niet over.
Pippi gaat wel over vrij-zijn. Eigenzinnig durven wezen. Onmogelijk in een hokje te stoppen. Ze moest ons laten zien hoe heerlijk het is om je niet te hoeven aanpassen. Om te lachen, te spelen, te experimenteren met het leven.
Misschien heeft Pippi je geleerd dat jij in een relatie jezelf wil blijven. Niet verdwijnen. Niet wegglijden in wie de ander wil dat je bent. Niet kleiner worden.
Dat verlangen is krachtig. Het is essentieel. Want liefde die vraagt dat je jezelf verliest, knelt.
Maar de werkelijkheid kan ingewikkeld zijn.
Want hoe blijf je jezelf als er ook rekening gehouden moet worden met de ander? Want wees eerlijk: je kunt moeilijk gaan dansen als er een kind huilt om een schone luier, volgende voeding, een bruine boterham of broodnodige aandacht.
Hoe blijf je spontaan als verantwoordelijkheid zwaar op je schouders ligt?
Hoe blijf je jezelf als je soms ontdekt dat je jezelf al jaren hebt aangepast… en je niet eens meer precies weet waar jij begint en de relatie ophoudt?
Dan voelt het ineens niet meer speels. Eerder beklemmend. En dat is pijnlijk.
Toch vertelt Pippi ons iets wezenlijks.
Dat relaties niet alleen gaan over ‘domweg’ samen blijven of uit elkaar gaan.
Maar over samen blijven zonder jezelf kwijt te raken.
En dan… de botsing tussen droom en werkelijkheid
Deze drie kerstherinneringen raken precies aan wat we van liefde verlangen:
- Verbinding
- Romantiek
- Authentieke ruimte voor jezelf
Dat zijn geen overdreven wensen. Ze horen bij wat mensen nodig hebben om te kunnen liefhebben én groeien.
Maar de realiteit vraagt iets extra’s.
Niet alleen voelen.
Niet alleen hopen.
Maar ook doen.
Relaties lopen niet leeg door gebrek aan liefde. Ze lopen leeg door gebrek aan aandacht, gesprek, begrip en onderhoud.
En dat voelt soms als het verschil tussen een prachtige kerstfilm… en de dagelijkse afwas.
Niet omdat je relatie mislukt is.
Niet omdat je iets fout hebt gedaan.
Maar omdat die kloof tussen ideaal en werkelijkheid gevuld kan worden. Met bewuste keuzes. Met oefeningen die je helpen weer te verbinden. Met gesprekken die je al veel te lang hebt uitgesteld. Met kleine stappen die je herinneren waarom jullie ooit voor elkaar kozen.
Ons programma helpt je:
- Weer contact te voelen (de moderne versie van All You Need Is Love)
- Realistische, maar nog steeds warme verwachtingen te creëren (zonder het sprookje te verliezen, maar ook zonder erin vast te blijven zitten)
- Ruimte te maken voor wie jij bent én wie je samen wilt zijn (met een vleugje Pippi)
Niet als trucje. Maar als investering in dat waar je vroeger al naar verlangde.
Die liefde.
Verbinding.
Dat gevoel van samen.
Misschien lees je dit met een glimlach,een klein steekje van herkenning of een scherpe steek door je ziel.
Misschien betekent dat simpelweg dat er nog steeds verlangen is. En waar verlangen is, is beweging mogelijk.
Als je voelt dat het tijd is om niet alleen te dromen over liefde zoals vroeger… maar bewust te bouwen aan liefde zoals nu, dan nodig ik je van harte uit om mee te doen met het programma Dé RelatieChallenge.
Dertig dagen. Met de mogelijkheid om zo lang als je wilt of nodig hebt te kunnen inloggen.
Niet perfect.
Wel echt.
Voor jullie.
* gebruik tot en met 1 januari 2026 de code: welkom2026
