Het begint op een dinsdag.
Niet zo’n bijzondere dinsdag.
Gewoon zo’n dinsdag waarop je je ontbijt koud laat worden omdat je al drie keer terug bent gelopen naar boven om sokken, gymtas en dat ene irritante knuffelbeest op te halen dat écht mee moet naar school.

Je partner is ook thuis. Theoretisch dan.
Hij is in ieder geval fysiek aanwezig, want je hoorde hem net nog zeggen:
“Hebben we nog koffiebonen?”

Terwijl jij op je knieën de Playmobil-voet van een robot uit het vloerkleed peutert, schiet het door je heen:
“Waarom voelt het alsof ík dit allemaal alleen doe?”

En niet veel later, wanneer je onder de douche staat, het enige moment waarop niemand iets van je wil, glipt hij er weer in: dat nare, stille gevoel.
Alleen.

Het is niet nieuw.
Het is ook niet persé waar.
Maar het is wel precies wat je voelt.

En dat… dat is waar dit blog over gaat.

Alleen… zelfs in de badkamer, de plek waar je zo vaak verlangt hebt om even alleen te kunnen zijn…

Waarom ‘alleen’ zo groot kan worden

Heel veel vrouwen (en ja, zeker ook mannen) krijgen het gevoel dat zij alle mentale, praktische én emotionele ballen in de lucht houden. De was, de planning, de kinderen, het eten, de feestdagen, de schoolmails, de tuin, de verjaardagen, de logistiek… en ergens tussen de bedrijven door probeer je ook nog een beetje mens te zijn.

En omdat ons brein soms een talent heeft voor overdrijven (met liefde hoor), wordt dat gevoel steeds groter:

• Je voelt je alleen verantwoordelijk over de was
• Jij bent alleen degene die ’s avonds het speelgoed opruimt
• Je doet alleen de hand- en spandiensten voor school
• Natuurlijk regel jij alleen de avondspits thuis
• De kinderen zijn boos op jou omdat jij alleen de bedtijden aanhoudt
• Alleen het huiswerk…
• Alleen de boodschappen…
• Alleen… zelfs in de badkamer, de plek waar je zo vaak verlangt hebt om even alleen te kunnen zijn…

Het gesprek dat vaak misgaat

Wanneer je dat gevoel eindelijk uitspreekt, je hebt het idee dat je dit heel voorzichtig doet, dan gebeurt dit vaak:

• Jij voelt je niet gehoord
• Je partner voelt zich aangevallen
• Jij krijgt een verdedigende partner
• Jij klapt dicht
• En hoppa: welkom in de vicieuze cirkel.
  

Dat is geen onwil.
Dit is een patroon.

En patronen zijn net als een wasmand: je denkt dat ‘ie leeg is… maar als je even niet oplet zit hij alweer vol.

Zelfs onder de douche: over het gevoel dat jij alles moet dragen

Waarom dat ‘alleen’-gevoel zo hard kan binnenkomen

Wat veel mensen niet weten: dat gevoel van “ik doe het allemaal alleen” is niet zomaar een rotgevoel. Er gebeurt iets in je lijf en in je relatie wanneer dit vaak terugkomt.

Uit onderzoek weten we dat:

• wanneer partners veel stress dragen, hun brein sneller focust op negatieve signalen;
• gevoel van eenzaamheid binnen een relatie direct invloed heeft op je stresssysteem;
• en dat, hoe vaker je het gevoel hebt dat je alleen staat in je relatie, hoe sneller je geneigd bent om kleine momenten groot te maken. Simpelweg omdat je systeem overbelast raakt.
  

Met andere woorden: dat “alleen”-gevoel groeit niet omdat jij te gevoelig bent, maar omdat je brein probeert te beschermen wat belangrijk is. Het is een signaal dat je behoefte hebt aan steun, verbinding en gezamenlijke verantwoordelijkheid.En dat is geen klacht.

Drie tips om het alleen-gevoel te doorbreken

Tip 1 Jullie zijn een team!

Het grootste misverstand in relaties ontstaat wanneer het probleem tussen jullie in komt te staan in plaats van ervoor: je voelt je dan geen team meer.
jullie tweeën samen tegen het probleem, niet jullie tegen elkaar.

Plan een moment van 5 minuten voor één vraag:
“Welke taken breken ons op en hoe kunnen we ze verdelen op een manier die eerlijk voelt voor ons allebei?”

Onderzoek laat zien dat dit soort gezamenlijk probleemoplossen leidt tot meer tevredenheid en minder escalatie.

Tip 2 Spreek je ‘alleen’-momenten uit zonder aanval

Niet:
“Jij laat me alles alleen doen!”

Maar:
“Vanmiddag voelde ik me alleen toen ik het speelgoed opruimde. Dat raakte me.”

En de ander zegt:
“Ik hoor je. Dank dat je dit deelt.”

Koppels die zo leren praten, ervaren significant minder afwijzing en meer verbinding. Heel flauw misschien, maar onderzoek laat dat keer op keer zien.

Tip 3

Het hoeft niet groot te zijn.
Geen zweverige avonden.
Gewoon 10 minuten per week, bijvoorbeeld op vrijdag:

• Dit voelde ik deze week
• Dit had ik nodig
• Dit heb ik aankomend weekend of aankomende week nodig

Deze voorspelbare momenten creëren rust, erkenning en veiligheid. Dit soort kleine, praktische rituelen in relaties versterken de verbondenheid die je samen ervaart en voorkomt escalatie. Altijd handig, met meteen meer kans op een gezelliger weekend!

Samen verder, ook als je je soms alleen voelt

Je hóeft het niet allemaal alleen te doen.
Je gevoelens zijn niet overdreven.
Je hoeft ze niet weg te duwen.
En je hoeft ze al helemaal niet in je eentje te dragen.

Soms is het verstandigste wat je kunt doen: een gemeenschappelijk patroon erkennen, het gesprek openen en samen opnieuw leren kijken.

En als je merkt dat jullie telkens vastlopen of dat de vicieuze cirkel te hardnekkig is… dan is dat precies waar onze relatieweekenden en gesprekken aan de keukentafel voor bedoeld zijn. Niet alleen om een weekend te overleven maar om iets duurzaams te bouwen waar jullie daarna thuis op kunnen voortbouwen.

Extra tip

Wil je uitzoeken hoe de taakverdeling en ‘mental load’ bij jullie verdeeld is? De Volkskrant ontwikkelde een huishoudbattle >>